大湊(おおみなと)

海上自衛隊大湊基地2012正月

父の介護に通った病院から車で2分海上自衛隊大湊総監部(60数年前の旧日本海軍大湊基地太平洋戦争の幕開け真珠湾攻撃への連合艦隊はここに集結したらしい)がある現在は海上自衛隊の大湊・北海道方面司令部になっている1月3日の夕方久しぶりに穏やかな冬の日病院の帰りに寄ってみた時の写真だ

Kiedy byłem w szkole podstawowej、海洋少年団というのがあったやせっぽちでひよわだった私は「海の男」の強いイメージに魅かれて入団を熱望した手旗信号などはすぐに覚えた(なぜか今でも覚えている)白い将校服に憧れたのが今では夢のようだが艦を見ると今でもなんだかドキドキする

私は戦争を知らない世代だでも子供の頃の親の話といえば戦争に関わった話が多かったように思う戦後20年も経っていない時点ではまだ記憶も生々しかったに違いない

国のため親のためそうやって自分自身を見つめることのできなかった祖父・親を見ていたそんなこと真っ平御免俺は俺流で生きるよと両親の心配を鼻で笑い飛ばしてきた自分がいざ自分の子供に対してみるとなんだ俺もかと愕然とする

基地のラッパが鳴ったラッパのそれぞれの意味はもう忘れてしまった   2012/1/16

 

 

 

雪について思い出すこと

 

冬の下北(Simokita in winter)2012

下北のいや下北に限らず雪の風景は美しいモノクロームの世界とよく謂われるのでついそんな風に思いがちだが自分の体験をちょっと振り返れば決してそうではないことを誰でも思い出すだろう

onegdaj、この雪の風景に触れなんだか忘れ物を取りに帰ったような気がすると書いたたしかにそうなのだ中学生自分にはほとんど勉強などせずウサギやヤマドリなどの罠かけに夢中になったりその途中スキーで危うく2度も遭難しかけたりしたことを今回の帰省中毎晩のように弟や母と思い出しては話したものだったそれらは自分の体のどこかに沁み込んでいてこんな雪を見ると自然に気持ちが昂ぶってくるのをくるのを感じていた父のことがなければ、2、3日はウサギ罠でもかけに出かけたかもしれない。bardzo、それがなければ帰りさえしなかったに違いないが

本格的に絵を描くようになったはじめの頃いろんな色を使いこなしたあとやはり最後はモノクロームだなあと何度も思ったのはこんな風景を見てきたからだろういつの間にか生活に追われそういうことさえ忘れてしまっていた私のことを「幻想作家」だと言った人がいるそれは恐らく当たっているごく小さな子供のころからなぜか自分でも そんな風に感じていたからだ雪は幻想を育む雪国は幸いである

 

 

Wróciłem z Shimokity。

2011暮れ・下北

Szczęśliwego nowego roku。Dziękujemy za nieustające wsparcie w tym roku。Otrzymałem wiele kartek noworocznych.。Dziękuję。Ale、W tym roku nie udało mi się wysłać ani jednego listu.。Przepraszam。

Krótko po rozpoczęciu grudnia zepsuł mi się komputer i wysłałem go do naprawy.、Udało mi się go naprawić w ciągu roku.、Już 24-go wróciłem do Shimokita, żeby sprawdzić, co u ojca.、W tym roku przestałam wysyłać kartki noworoczne.。Codziennie przez 11 dni od 25 do 4 stycznia chodziłam do szpitala mojego ojca, żeby się nim zaopiekować? pomóc、Pojechałem górską drogą i pojechałem do szpitala, co trwało od godziny do półtorej w jedną stronę.。

Operacja sierpniowa、W listopadzie zostałam przeniesiona na oddział rehabilitacyjny i jest to mój trzeci szpital.、Jeden po drugim, nie jestem w stanie tego zrobić za każdym razem.。Zaraz po operacji mogłam mówić prawidłowo.、Udało mi się dokładnie odpowiedzieć na moje imię i datę urodzenia.、W następnym szpitalu nie mogłam już mówić.、Nie mogę już rozpoznać mojej rodziny。Tym razem w szpitalu nie mogę już nawet jeść, mimo że dają mi jedzenie.、Po prostu jestem coraz szczuplejsza。Moje ciało jest sztywne i sztywne。Czy to szpital rehabilitacyjny? ? ? Tak myślałem、Jeśli i tak tego nie zjesz, to koniec、Postanowiłem skoncentrować swoją pracę na upewnieniu się, że mają dość jedzenia, nawet jeśli miał to być tylko lunch.。Rodzina niewiele może zrobić。Ale podczas tych 11 dni poczułam, że są rzeczy, które mogę zrobić tylko jako rodzina.。

Na początku nieznane, zaśnieżone drogi wydawały się przerażające.、Gdy się do tego przyzwyczaisz, będziesz miał więcej czasu na rozglądanie się wokół siebie.、Teraz możesz cieszyć się jazdą po pokrytych lodem górskich drogach, które mienią się światłem.。Nade wszystko、Piękno czystego śniegu、Puszysty śnieg tańczy na wietrze、Piękno śniegu mogłam oglądać codziennie, w miejscach, gdzie trudno było rozpoznać, czy to droga, czy zaśnieżone pole.、Bardzo mnie to podniosło na duchu.。Świeżość zimnego i czystego powietrza。Poczułem się, jakbym wracał do domu, żeby odzyskać coś, o czym zapomniałem.。

W Shimokita nie widziałem ani jednej osoby kaszlącej.、Zupełnie zapomniałam o zimnie、Wczoraj (5) wieczór、Duża liczba osób zaczęła kaszleć zaraz po przybyciu na stację Omiya koleją Shinkansen.。aha、Jest tu zimno。Z tym uczuciem、Pielęgnując w sercu piękną śnieżną scenerię、Wróciłem do domu z uczuciem, że od dzisiaj znów będę w tym mieszkał.。