タイムカプセル

12月のベゴニア  F6 水彩 2011

Dostałem kopertę od młodszego brata, który jest w domu.。aha、Przykładowy dokument został utworzony.、Od niechcenia spojrzałem na okładkę i zobaczyłem, że adresat miał na niej imię i nazwisko mojego syna.。Co to jest?

Pocztówka została dołączona do prostego listu od mojego brata.、To, co mi pokazał, było、Pisałam to, gdy mój syn był w czwartej klasie szkoły podstawowej.、dziesięć lat później、Była to pocztówka zaadresowana do mnie, gdy miałem 20 lat.。Kazano mi zapisać ważny adres nawet po 10 latach.、Zapisałem adres moich rodziców.。Osobiście jestem pewien, że się przeprowadzę (raczej)、Chęć zrobienia tego) jest tam również widoczna.。

Nawet mój młodszy brat wydawał się zaskoczony.、Wydaje się, że nie tylko my, ale także sama osoba zupełnie o tym zapomniała.。Na pocztówce wydrukowano zdjęcie, kiedy we trójkę pojechaliśmy do Nasu.。Zrób zdjęcie samodzielnie, korzystając ze statywu、W szkole pisał na pocztówkach, które sam wydrukował, korzystając z komputera.。

dziesięć lat to krótko。Z punktu widzenia naszych rodziców、Dzieci rosną tylko fizycznie, ale ich wnętrzności wcale nie wydają się rosnąć.。Ale dzieciak miał 10 lat, kiedy to napisał.。Przyszłość o tej samej długości, co Twoje dotychczasowe życie itp.、To musi być bardzo, bardzo daleko。To prawda, nawet w świetle moich własnych wspomnień.。

Na końcu pocztówki jest napisane: „Tato.、Zastanawiam się, jak się czuje twoja mama?。Mam nadzieję, że nie umarł.。dla dzieci、rodzice są ważniejsi niż kraj、bliżej niż społeczeństwo、Jest niezastąpioną osobą, która chroni mnie poprzez moją krew.。Bez tego nie możemy budować marzeń na przyszłość.。nieszczęście rodziców、pech、Niekompetencja rzuca cień na przyszłość dziecka.。na chwilę、Jaki parasol powinienem nosić?、Przeszukałem swoje serce, żeby zobaczyć, jaki cień rzuca.。

Dzieci, które straciły rodziców podczas Wielkiego Trzęsienia Ziemi we Wschodniej Japonii, straciły nawet ten cień.、Myślę jeszcze raz。Co oznacza „Mam nadzieję, że nie umarłem”?、Pokazuje także, że dzieci czują tę rzeczywistość w swoich sercach.。Za dziesięć lat możesz czuć się nieszczęśliwie i myśleć: „Szkoda, że ​​mój ojciec nie był osobą bardziej przyzwoitą społecznie”.。

Dzieci nie mogą wybierać rodziców。Dlatego same dzieci potrzebują ideałów.。Nie lubię dzieci, które szanują swoich rodziców (wcześniej ich nie szanowali)。(Z perspektywy dziecka) To wystarczy, jeśli rodzice zapewniają żywność i pieniądze.。Używanie rodziców jako odskoczni、Jeśli potrafisz stworzyć swój własny świat, w porządku.。Zastanawiam się nad pozostawieniem sobie kapsuły czasu za 10 lat.。 28.01.2012

大湊(おおみなと)

海上自衛隊大湊基地2012正月

2 minuty samochodem od szpitala, do którego pojechałem opiekować się tatą、Dowództwo Generalne Inspektora Morskich Sił Samoobrony w Ominato (była baza japońskiej marynarki wojennej Ominato 60 lat temu)。Początek wojny na Pacyfiku、Wygląda na to, że zebrano tutaj połączoną flotę do ataku na Pearl Harbor)。Obecnie jest to kwatera główna Morskich Sił Samoobrony Ominato/Hokkaido.。Wieczór 3 stycznia、Po raz pierwszy od dłuższego czasu spokojny zimowy dzień、To zdjęcie zostało zrobione, gdy zatrzymałem się w drodze do domu ze szpitala.。

Kiedy byłem w szkole podstawowej、Istniała grupa o nazwie Marine Boys.。Byłem chudy i chudy, ale pociągał mnie silny wizerunek „człowieka morza” i chciałem dołączyć do grupy.。Szybko nauczyłem się sygnałów flagowych (z jakiegoś powodu nadal je pamiętam)。Kiedyś podziwiałam białe mundury oficerskie, ale teraz wydaje mi się to marzeniem.、Patrząc na statek、Nadal jestem trochę zdenerwowany。

Pochodzę z pokolenia, które nie ma pojęcia o wojnie.。Ale kiedy jako dziecko opowiadałem o moich rodzicach, wydaje mi się, że było wiele historii o ich udziale w wojnie.。Niecałe 20 lat po wojnie,、Pamięć musiała być wciąż świeża.。

dla kraju、dla rodziców。Tak patrzyłam na dziadka i rodziców, którzy nie mogli na siebie patrzeć.。Przepraszam za to.、Będę żyć po swojemu、Śmiałam się z obaw moich rodziców.、Jeśli chodzi o moje własne dzieci,、Ja też jestem zszokowany.。

W bazie zabrzmiała trąbka。Zapomniałem już znaczenie każdej trąby.。   2012.01.16

 

 

 

雪について思い出すこと

 

冬の下北(Simokita in winter)2012

下北の、いや下北に限らず雪の風景は美しい。モノクロームの世界とよく謂われるので、ついそんな風に思いがちだが、自分の体験をちょっと振り返れば、決してそうではないことを誰でも思い出すだろう。

onegdaj、この雪の風景に触れ、なんだか忘れ物を取りに帰ったような気がすると書いた。たしかにそうなのだ。中学生自分にはほとんど勉強などせず、ウサギやヤマドリなどの罠かけに夢中になったり、その途中、スキーで危うく2度も遭難しかけたりしたことを、今回の帰省中毎晩のように弟や母と思い出しては話したものだった。それらは自分の体のどこかに沁み込んでいて、こんな雪を見ると自然に気持ちが昂ぶってくるのをくるのを感じていた。父のことがなければ、2、3日はウサギ罠でもかけに出かけたかもしれない。bardzo、それがなければ帰りさえしなかったに違いないが。

本格的に絵を描くようになったはじめの頃、いろんな色を使いこなしたあと、やはり最後はモノクロームだなあと何度も思ったのは、こんな風景を見てきたからだろう。いつの間にか生活に追われ、そういうことさえ忘れてしまっていた。私のことを「幻想作家」だと言った人がいる。それは恐らく当たっている。ごく小さな子供のころからなぜか自分でも そんな風に感じていたからだ。雪は幻想を育む。雪国は幸いである。