Kategoria: Sztuka

Ostatnio、Nie mogę już rysować obrazu, myśląc o nim.。W przeszłości po prostu nakładałem farbę, a obrazy same wychodziły.。dopóki coś nie pojawi się w polu widzenia、Wypełnij to、Gdy farba stanie się gęsta, konieczne może być jej zeskrobanie.、Zmyć to、czekam aż coś wyjdzie。Czasami potrzeba czasu、Obrazy przychodzą na myśl jeden po drugim、Może zabraknąć płócien。

Nagły、Na ekranie wyraźnie widać fragmenty ludzi, krajobrazów, martwej natury itp.。Wezmę to i zacznę rysować.、Nie da się z góry wyobrazić sobie celu.。Kiedy rzeczy w pełni się pojawią、Po raz pierwszy pomyślałem: „Co powinienem dalej zrobić?”、pomyśl o celu。W niektórych przypadkach osoba, która się pojawia, staje się mniejsza.、Należy przesunąć w prawo lub w lewo。W każdym razie、Nawet nie wiem co narysować、To szalony sposób na narysowanie tego、Jeśli się spytasz, takich osób jest zaskakująco dużo.。30Rysuję w ten sposób od około 20 lat.。

Po śmierci znanego malarza、Wciąż widzę wyjaśnienia typu: „Tak wiele wysiłku w to włożyli” – wskazujące na pozostawione szkice i rysunki.。To jednak w porządku、Nie zgadzam się, aby była to „lekcja” mówiąca: „Niedobrze jest nie podejmować takiego wysiłku”.。Tak się akurat złożyło, że Unkei i Michał Anioł powiedzieli to samo.。„Rzeźba jest już zakopana w drzewie (kamieniu).。Po prostu to odkopuję.。kiedy to przeczytasz、Zdziwiłem się, że czułem dokładnie to samo.。Podczas nakładania farby、Zamiast malować, wykop powierzchnię farbą.、Poczułem się, jakbym to wycinał.。

Teraz już tak nie rysuję.、Albo raczej, nie mogę już tego robić.。Najpierw myślę: „Narysujmy ○○”.。Następnie ustal priorytety około trzech z tych elementów.。1 jest tak ważny, że bez niego obraz nie miałby żadnego znaczenia.、3 nie jest konieczne, ale、Zastanawiam się, czy jest wybrzuszenie、Realistyczne „pragnienie”。2 jest pomiędzy。dlatego、Wykonuję również szkice i szkice.。Nigdy wcześniej czegoś takiego nie robiłem、Czuję się prawie jak inna osoba.。ale、Obraz powstały na Esquise Street staje się „martwym obrazem”。Myślę, że można to nazwać inspiracją.、Chyba to był tylko pomysł、bez tego、Serce obrazu nie zaczyna się poruszać。Wciąż czekam na moment, kiedy opadnie.。

何日か前に同じ構図の絵を載せた（8月5日「陸上女子1500m」）。その別バージョン。その時は前の方がいいと思ったけれど、今見るとこちらの方が（一見おとなしく見えるが）、線とフラットな色彩のぶつかり合いという狙いの明確さ、無地の広さから考えると、こちらの方がより大胆だ、と（今）は感じる。

目先の目くらましの効果につい意識が奪われてしまう。いつもゴールがどこかを探し続けていないと、それだけで終わってしまう。それはちょっと残念だが、ゴールをどう設定するかはその人の価値観ということだから、たやすくは設定できないし、最終的に辿り着くものをいきなり最初に立てるということ自体にも無理がある。ale、ゴールは絶対必要。

わたしにとっての、絵のゴールとはなんだろうか？わたしはゴールを未だに設定できていない。というのは、わたしにとってのゴールはすべての制作の彼方にあって、まだ遠くからの灯台の光のように、時々光芒が見える程度に過ぎないからだ。Tylko、あっちの方角だなと見当をつけて歩いているだけ。その途上に道が現れ、坂を上り下りし、時には道のない藪に迷い込んだりする。その時々、ちょっと小高いところに立てば次の「目標」が見える。次は「線の考え方を変える」つぎは「線と色の関係性について考える」などが目標になる。

Ale、1枚の絵にはそれなりのゴールが必要であり、そういう意味でのゴールのイメージは当然ある。この絵（に限らないが）のテーマは「表現のパンチ力」。「優しい」「気持ちのいい」表現とは少し距離を置こうとしている。もっと破壊的、前衛的な表現もあるが、それは今のわたしには厳しい。ボクシングでいえば、リング自体を破壊するような表現ではなく、とりあえずリングの中で対戦する。そういう意味でのパンチ力。ジャブは「強い線」、ボディブローは「単一な色面」、カウンターパンチは「塗り残し」。「塗らないという技術」が、今のところわたしにはいちばん難しい。

2020年にいったん完成させた作品に加筆したもの。加筆箇所はほぼアウトラインのみ。前はウルトラマリンの細い線だった。何となく納得できないまま、ほぼ1年放ったらかしになっていたが、昨日ふっと「アウトラインの細さが、存在感の無さにつながっているのではないか」と思いついた。

同じウルトラマリンで太くしてみたが、効果が弱いと感じたので思い切って黒を混ぜてみた。線の端が必要なラインからはみ出すのは、一度筆を止めた直後に無造作に再び筆を置く癖のため。水彩の時はそれでリズムをとることもあり、必ずしも悪い癖とも言い切れないが注意が必要だ。och kochanie、試験的な作品だからいいとしておく。

黒という絵の具は、艶があると締まった深い感じを与えるが、艶が無いと灰色に見えてしまう。水彩の場合はアクリル板を使うと黒がすごく良く見えるのはこの「艶」の効果。ここでも黒だけは艶を出してみた。「ガラスのApple」という題にしたが、そんな感じは出ただろうか。