Ek voel of ek die see vir die eerste keer in 'n rukkie 'n bietjie gesien het.。Toe ek so 'n halfmaand gelede Shimokita toe is, het ek langs die kuslyn gery.、Ek het elke dag na die see gekyk, maar dit het nooit so gevoel nie.。Ek het nie die luukse gehad om dit te doen nie as gevolg van my pa se arachnoïede toestand.。Ek het rustiger begin voel en daarom het ek besluit om te gaan skets.。
Die ligging is besluit om Tokio te wees, wat ook as 'n voorskou vir die komende sketsgeleentheid gedien het.。Die skeepswetenskapmuseum sal aan die einde van hierdie maand gesluit wees met geen planne om te heropen nie, so dit is die belangrikste ding.、Ek het uitgegaan met die bedoeling om te skets as die tyd dit toelaat.。
Die foto is daar vasgemeer、Uitsig vanaf die brug van die Antarktiese navorsingsvaartuig "Soya" wat oop is vir die publiek。Aan die voorkant is die Fisheries Agency-skip (Tokomaru)。Wat agter uitsprei, is waarskynlik die waterweg na Tokyo Port.。Die oorkantste oewer is gepak met houers en houerskepe.。Die hysbak vir vraghantering staan styf.。Hierdie soort natuurskoon is waarskynlik nie geskik vir soja nie, maar ek kan dit nie help nie.。おかげで子どもの頃に本で見た記憶のある（テレビの映像の記憶かもしれない）船を実際に見ることができたのだから。
Egter、記録を見ると宗谷はもともと旧ソ連に貨物船として発注されたもので、Omdat die skip in 1938 as 'n privaat klein vragskip "Jiryo Maru" in diens geneem is as gevolg van veranderinge in die internasionale situasie.、Trouens, miskien moet gesê word dat die landskap na sy oorspronklike toestand teruggekeer het.。
Jiryomaru het gou 'n spesiale vlootskip geword en is herdoop na ``Soya''.。Meting、vervoerpligte opneem。Na die oorlog, 'n reddingskip、海上保安庁の燈台補給船として使われた後、1956年に南極観測船に転用された。その時点でも既にかなりのボロ船だ。そのいきさつも面白いが、このたかだか2700トン程度の（本当に）ちっぽけなボロ船を実際に見ると、これを初体験の国際南極観測船として送り出した、Ek kan nie help om die vreemdheid en hartseer van hierdie land genaamd Japan te voel nie.。Alhoewel dit net na die oorlog was、Is dit nie amper soos 'n spesiale aanvalspan nie?。aan die ander kant、Die lede se sprankelende nuuskierigheid en jeug het hulle gehelp om hierdie probleem te oorkom.、Ek kan steeds groot empatie voel.。
南極観測は極寒の銀世界のイメージしか私たちには浮かばないが、実は途中で赤道を通り過ぎるわけで、その猛暑対策が大変だったらしい。初めにソ連の氷洋貨物船として建造された経緯からも、暑さに対しては全く考慮されていない船だったことが分かる。そこに同乗させられたソリ引き用の、毛むくじゃらのカラフト犬など、よく死なさずに南極まで連れて行けたものだと思う。タロ、ジロの本当の苦しさは、実は南極よりインド洋にあったのではないかと想像した。
船は形も美しいが、その歴史にも何とも言えない深い（人間的な）味わいがある。沈んだり、解体された後まで人が船に引き付けられるのは、そこに小説のような魅力があるからかもしれない。