絵画教室の人々−1

ウィリアム・ブレイク 憐れみ 水彩
ウィリアム・ブレイク 憐れみ 水彩

*To jest fikcyjna historia。nie ma żadnego związku z żadną prawdziwą osobą。Nie złość się, jeśli wyglądasz jak ktoś。

Lubię malować。Kiedy byłem dzieckiem, schlebiano mi i mówiono, że jestem w tym dobry.、Pamiętam, że bardzo mocno rysowałem, bo mnie chwalono.。Moja nauczycielka umieściła go na wystawie przed szkołą, za co otrzymałam wiele certyfikatów.、W miarę upływu roku szkolnego、Z jakiegoś powodu, po prostu rysując, zacząłem odczuwać białe oczy otaczających mnie osób.。Czuję, że moi rodzice są szczęśliwi, po prostu otwierając moje książki i zeszyty.、Zanim się zorientowałem, przestałem rysować.。...i zapomniałem o obrazie.。

Po dziesięciu latach、nagle pomyślałem。Krewni też mi powiedzieli: „Jesteś samolubnym dzieckiem”.、Poczułem to samo, więc wzruszyłem ramionami.、Właściwie, daleki od bycia egoistą、Może żyłem, powstrzymując się od tego, co chciałem zrobić.。Zawsze zauważam pewne rzeczy później niż inni.。

Droga do Gejutsu jest stroma i długa (najwyraźniej)。Jeśli spojrzysz na tę długą podróż, prawdopodobnie nie ma dużej różnicy między tobą a nami.、Kiedy nauczycielka pisze pędzlem na siedzeniu obok mnie,、Nagle widzę coś wyraźnie。Chyba już przeszłam pranie mózgu przez rysunki nauczyciela.。Czy weterani o tym wiedzą?、„panowie、Czy to nie jest trochę dobre? ” w wyzywający sposób.。Czy naprawdę jesteś zadowolony?、Czy stawiasz barierę i mówisz: „Nie muszę się angażować”?、Głębia, której nowicjusze nie są w stanie dostrzec。

Nie mogę się tak zachowywać。Z jakiegoś powodu przepraszam, gdy tylko zobaczę twarz nauczyciela.。"Przepraszam。Po prostu nie mogę rysować tak, jak chcę.。Jeśli potrafisz rysować tak, jak chcesz, nie będziesz musiał chodzić na zajęcia.、Moje usta mówią dokładnie odwrotnie niż to, co mam w głowie。Nie panuję nad własnymi słowami。Byłbym szczęśliwy, gdyby moje ręce zamiast ust potrafiły samodzielnie rysować obrazki.、Wygląda na to, że moje dłonie dotykają szczotek (i noży, odkurzaczy i pralek).、Widocznie jest genetycznie słaby.。to nie moja wina。

 

 

「ばか!」

飛ぶ男 P20 2013
飛ぶ男 P20 2013

Jest jeden chłopiec, który nie potrafi prawidłowo nacisnąć przycisku.。

Nawet dziecko młodsze od tego dziecka mogłoby to zrobić prawidłowo.、Nie dlatego, że chłopiec był za młody。

Chłopiec po raz pierwszy nacisnął niewłaściwy przycisk.。Myślałem, że dokładnie kopiuję gest dorosłego, ale、Po pełnym zrozumieniu operacji nacisnąłem przycisk.、Guziki i dziurki na guziki przesunęły się o jeden.。

szybko rozpiął wszystkie guziki、Przerobiłem to。Ale przyciski znów się przesunęły, jeden po drugim.。staje się uparty、Dzwoniłem wiele razy, ale、Za każdym razem przycisk działał nieprawidłowo.。

NIE、Rzeczywiście, kilka razy dobrze się dogadywaliśmy.。ale、Nie może pogodzić się z tym, że stało się to przez przypadek.、Chciałam poznać sekret idealnego dopasowania.。

to dla niego、To był bardzo trudny problem。Zastanawiałem się, dlaczego inne dzieci zawsze robiły to poprawnie (a przynajmniej tak mu się wydawało).、Nigdy nie pytałam dziecka bezpośrednio: „Co zamierzasz zrobić?”。

Nie wystarczy popisać się i powiedzieć: „Tak się to robi”.、sądził, że tajemnica nie zostanie ujawniona。Co mogę zrobić、To coś innego niż to, co możesz wytłumaczyć ludziom.、instynktownie wiedział。Oprócz,、Nie ma mowy, żeby tak łatwo wyjawił mi tak wielką tajemnicę.、Myślałem z wyprzedzeniem, jak dorosły.。

W końcu、Chłopiec oderwał wszystkie guziki, jego palce krwawiły.、Rzucałem go na ziemię i deptałem po nim raz po raz.。Wiedziałem, że to nie wina przycisku.。

oglądała to jedna dziewczyna。

Dziecko zawsze było w stanie prawidłowo zapiąć guziki, ale、Dlaczego potrafię to zrobić dobrze、Nigdy o tym nie myślałem。To wszystko、Dla niej to była po prostu normalna rzecz。

Dla dziewcząt、Chłopiec wydawał się niezwykle zainteresowany zabawą guzikami.。I kiedy w końcu naciśnie przycisk、Czuję się, jakbym został stratowany、Nie mogłem powstrzymać się od krzyku。

「ばか!」                                2013/8/1

 

肉を喰わない犬

肉を喰わない犬がいた。

それは骨を喰う犬である、というより骨しか喰ったことのない犬である。

本来、犬は肉が大好きな動物である。骨と肉を一緒に食べることはあっても、肉を措いて骨だけ食べる犬はいない。

この犬は、貧しく、肉を喰ったことがないのである。わずかに干からびた肉のこびりついた骨が、この犬の最大のごちそうであった。かすかな肉の匂いと、歯にこすれ、唾液に溶けだした薄い肉の味のする骨が、この犬の大好物であった。

時々は、すこし多めに肉がこびりついていることもあり、そんな時犬は躍り上がって喜んだ。「なんてうまい骨なんだ!今日はついてるぞ」。普段は、骨にすらありつけない犬は、乾ききった、パサパサの骨ですら、見つけるたびにしゃぶるように、惜しみながら喰うのだった。

長い時間が過ぎたある日、肉の塊が犬の目の前に落ちていた。肉屋が紙に包んでくれた肉を袋に入れたおばあさんは、その袋に穴があいているのに気がつかなかったのだ。             「これは何だろう?随分うまそうなにおいがするが、食べたことのないものだ。こんなものを食べて腹を壊したら大変だ。この間も腐りかけた残飯を食べてひどい目にあったからな」。

Jednakże、目の前の新鮮な肉からは、とてもいい匂いがする。犬は思わず叫んだ。「ああっ!これが骨だったらなあ!」

犬は誘惑から逃れるように、急いで走り去った。

魚を喰わない猫がいた。ホウレン草が好きで、Z jakiegoś powodu、特にその赤い根の部分が大好きである。奥さんが買ってきたまま台所に置いてある、まだビニールの袋に入ったままのホウレン草を見つけると、喉を鳴らしながら顔をすり寄せ、体をくねらせながらホウレン草の匂いを楽しむのだった。

やがて鋭い爪で袋を破り、ホウレン草を引っ張り出す。好物の赤い根を横に咥えながら、シャリシャリと齧り始める。

奥さまは、ホウレン草のおひたしが大好きである。

Po długim czasie、ちょっとお話を作ってみました。         2011/5/9