კატეგორია: Art

დღეს არის შუა შემოდგომის მთვარე。კარგი თვე იყო。სავსე მთვარეზე უყურებს、გუშინ、მოხარული ვარ, რომ მიცუმოტო კუნოს სოლო გამოფენაზე მივედი.。მე შევძელი მოდუნებული საუბარი იოშიოკა მასატოსთან, რომელიც იმავე გალერეაში სხვა ადგილას სოლო გამოფენას ატარებდა.、უპირველეს ყოვლისა, მაცუმოტოს ნახატები მშვენიერი და კარგი იყო.、დიდხანს დავრჩი。

მდებარეობს კუნიტაჩის ქალაქში、"Cote Gallery National" 12 -დან 24 სექტემბრამდე。თუ მიდიხართ მარჯვნივ (მიმართულება ტაჩიკავაში) კუნიტაჩის სადგურის სამხრეთ გასასვლელის მახლობლად, გადადით მარჯვნივ (ტაჩიკავას მხარეში).，3წუთი。თუ გსურთ მისი ნახვა, გთხოვთ, გადახედოთ ადრე。მაცუმოტო、ორივე Yoshioka არის ნიკიკაის საჯაროდ რეკრუტირებული ჯგუფის წევრები。სინამდვილეში, ამ ასოციაციის წევრი ვიყავი.、დიდი მადლობა ორივეს。

მაგრამ、მე ყოველთვის ვკითხულობ ნაწარმოებს ამ სახის ურთიერთობასთან ურთიერთობის გარეშე.。მაცუმოტოს ნამუშევრებს დიდი ცვლილებები არ აქვთ მოტივებში ან საგნობრივ საკითხებში.、ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში、რატომღაც, ის ბევრად უფრო მიმზიდველი გახდა、ამას ვგრძნობ。ფიქრი იმაზე, რაც შეიცვალა、შეიძლება თემამ და როგორ ხდება მისი მოგვარება, უფრო მარტივი გახდა、მე ასე ვფიქრობ。
ვინმე მხატვარია、მინდა მსგავსი რამ დავხატო、ეს არის ის, რაც მე მაქვს ხატვის ძლიერი სურვილი.。ეს არის მამოძრავებელი ძალა ნახატის უკან.、როდესაც ნახავთ ფერწერის პერსპექტივიდან = ვიზუალური ხელოვნება、ამ ვალდებულებამ შეიძლება ხელი შეუშალოს ხილვადობას (ხილვადობა?)、ეს ხშირად ხდება。ეს განსაკუთრებული თვისება、მხატვრის სტილი არის საშუალება, რომ უკეთესად მოერგოს ვიზუალების თეორიას.、თუ ეს შეუძლებელია, როგორც მხატვარი, ის გააგრძელებს რთული საქმეების შექმნას.。

მაცუმოტო-სანმა ტკივილის ნიშნებიც კი არ აჩვენა.、ვფიქრობ, მე გადავლახე ეს დილემა。მაგრამ、ეს არ ნიშნავს რომ ეს იყო მარტივი გზა。ის ამაზე ძალიან სერიოზულად მუშაობდა、და 3，40უკვე დიდი ხანია、საბოლოოდ გადავიტანე、ვგრძნობ。გრძელი და გრძელი მძიმე დღეები იყო。ის ყოველთვის მუდმივ ახალგაზრდას ჰგავს、და ყოველთვის ზრუნავს ხალხზე、ნუ დაეყრდნობით სხვებს და ნუ იხდი თავს、ვფიქრობ, მან საბოლოოდ ჩამოაყალიბა საკუთარი სამყარო.。ის საოცარი ადამიანია、ისევ ამაზე ვფიქრობდი。
დღევანდელი შუა შემოდგომის მთვარე განსაცვიფრებელი მთვარე იყო。როგორც ჩანს, მისი სოლო გამოფენა იყო。

先日マスカットを描いた。単色だから簡単かと思ったのが浅はかだった。確かに「モノは単純に見えるものほど難しい」ことは十分に知っていたはずだったのに、つい甘く見てしまった。このスケッチはその反省を生かしつつ、テーマを「水滴」にした。

単純なものほど難しいというのは、例えばジャガイモを描くのは、蜜柑を描くより難しいし、蜜柑は栗を描くより難しい。ジャガイモとただの泥だんごとを見分けられない人はいまいが、見た瞬間にそれと分かるように描きわけるのは至難の業だ。蜜柑だってただの黄色い丸ではない。海辺のありふれたつぶ貝は、棘のかたちが複雑なサザエなどより、特徴がないぶん、難しいのである。

別に絵だけではない。例えば小説だって、その辺のごくごく平凡な人間を描く方が、偉人伝を書くより難しいともよく聞く。巷の騒音を音楽にするのもそういう意味で難しいことだろうと想像する。

話を戻すが、絵というのは眼で見て分かればいいというものではない。正確に描かれていればいいというものでもない。上手ければいいというものでもない。見る人の心になにか点火するものがいい絵である、მე ვფიქრობ。下描きから完成まで、どの段階が「点火」になるかは作者にもわからない。下描きが一番良くて、描くほどに悪くなる絵も、実はたくさんある。この絵もこの先、どの段階がベストなのか、და、そこで自分で止められるかどうか。その辺が、実力があるかどうかの境目だな。

見る人が絵に求めるものは様々。ある人は写真そっくりなものがいいと言い、或る人は写真のようじゃ詰まらないという。またある人はそもそもかたちなど必要なく、色さえ無くていいという。実際にキャンバスをそのまま展示したり、そこに傷やシミを作るだけで「作品」という作家もいる。მე ვხედავ、確かにそれも有りだ。見る人がそこに何かを「見出す」ならば。

子どもの頃はそんなとは全然考えたこともなかった。実物そっくりに描きたいと思ったこともなかったが、「頭の中にあるものは眼に見えるようにしたい」とは、強く願っていたのは間違いない。

ასეთ დროს、おとながちょっかいを出す。「これを描いてみろ」。どのおとなも想像力というものが無かったから、写真のように、つまり写実的に描いて見せるより説得力のある方法はなかった。子どもだからそんなことを論理的に考えたわけではないが、直感的に分ってしまった。
　それで、いろいろなものを描いた。特にお札を描くとおとなは面白がった。紙幣はレベルが高いので、描く側にも挑戦し甲斐があったから。そっくりに描くには観察力が要る。それも描く側からではなく、観る側に立っての。大きくなってもそれらの（想像力に乏しい）要求は絶えることがなく、従って今でもそれに応えるだけの写実力は捨ててしまうわけにはいかない。

立体感を喜ぶ人が多い。なぜだか本当はよく解らない。ალბათ、平面なのに立体に見えるのが不思議な感覚になるのだろう。ნახატის მხრიდან、別に立体感など作っているわけではない。ただただ、見えたもののデータを或る美術的関数の中に入れれば、こうなるだけのことだ。創作力というのは、その関数以外のこと、描いているとそんな風に思えてくる。