მე ვისვენებ ზაფხულში შიმოკიტაში (წყნარი ოკეანის მხარეზე)。მაქსიმალური ტემპერატურა დღეს მხოლოდ 20 გრადუსი იყო.。იგრძნობა ცოტა ცივი ვიდრე სიგრილე.。
დილის 8 საათიდან საღამოს 6 საათამდე.、მე მასზე ვმუშაობ თითქმის შესვენების გარეშე.。ისე არ მიმდევს ვადა ან რამე.、საქმეები კარგად არ მიდის, ამიტომ დასვენებისთვის შესაფერისი დროის პოვნა რთულია.。
6უკვე გვიანია、ატელიედან (რომელიც ძირითადად ჩემი მშობლების სახლია) სასტუმროსკენ მივდივარ.。დაახლოებით 10 წუთის სავალზეა、მანქანით ვმოგზაურობ, რადგან ყოველთვის მაქვს ბარგი.。როცა ატელიედან გამოდიხარ, სასტუმრომდე არავინ მიდის.。ხანდახან მანქანები გადიან, მაგრამ არავინ არის.。გააჩერე მანქანა、მაშინაც კი, როცა უკან ვიხედები, ვხედავ ცარიელ გზას, რომელიც პირდაპირ სიბნელეშია გადაჭიმული.。
მე ნამდვილად ვერ ვხედავ სახლის შუქებს.。იქ ხალხი ცხოვრობს?、ცარიელი სახლია?。გზად კომფორტის მაღაზიის ავტოსადგომზე რამდენიმე მანქანაა.。როგორიცაა ნისლიანი დღეები、მე ნამდვილად ვგრძნობ, რომ საშინელებათა ფილმის სამყაროში შევედი.。ჰონშუს ჩრდილოეთ წვერზეც კი, საღამოს 6 საათის შემდეგ მაინც გამორთულია.。7დასახლებულ სოფელში, სადაც დროთა განმავლობაში მოჩვენებები რომ გამოჩნდნენ, გასაკვირი არ იქნება.、სახლში, სადაც არავინ ცხოვრობს、ჩუმად ვხატავ სურათს。