Blue Seagull

დიდი ხანი გავიდა, რაც თოვლს ნიჩბები არ მოვკარი。რამდენი წელი გავიდა მას შემდეგ?。თავს არ ვიტან、მხოლოდ შესასვლელის წინ。თოვლი იყო მსუბუქი, რადგან ტემპერატურა ნულის ქვემოთ იყო.、ზურგზე დიდი დატვირთვა არ მქონია.。

საავადმყოფოში წასვლა და დაბრუნება、ორივე მხრიდან თოვლით დაფარული ტყეები უსასრულოდ ვრცელდება.。უყურებს თოვლიან ტყეს、ნამდვილად ლამაზი。როცა საშუალო სკოლაში ვსწავლობდი、ზამთარში თითქმის ყოველდღე მენატრება ტყეში მარტო სეირნობა.。მე დღესაც ვიცვამ თოვლის ფეხსაცმელს、ვგრძნობ, რომ უბრალოდ მინდა შიგნით შესვლა。

ქალაქში რომ ვარ, მაშინაც კი, როცა სქელი ტანსაცმელი მაცვია, ცივა.、თუნდაც აქ ვიყო, თუნდაც თოვლში ვიყო、რატომღაც არ გრძნობს სიცივეს。ჰაერი და ტემპერატურა ძალიან ბუნებრივია ჩემთვის.。ჩემს შიგნით、თითქოს გარკვეული გრძნობა დამოუკიდებლად იწყებს კომუნიკაციას გარე სამყაროსთან.、ასე იგრძნობოდა。

夜中いったん止んだ雪だったが、６時頃から再び降り始めた。今９時前だが積雪は10〜15cm程か。今日は一日中降るようだ。湿っぽい雪。弟が雪掻きをしている。風は強くない。

寒さも予想していた程ではない。ダウンの下にセーターなど着ると歩くだけで汗をかく。გუშინ、今日と母の見舞いで病院にいるが、意識はしっかりしているし、食事はなく、点滴だけだから時々口の中をきれいにしてやるくらいで、特にやれることもない。

介護をしている人は大変だ。そのために離職せざるを得ない人も少なくないと聞く。今年の就職状況はいいようだが、決してやりたい職業に就いているわけではない。ワーキング・プアや雇い止めなども増えているようだ。技術力も信頼性もランクが落ちるばかりで、歯止めがない。日本全体に介護が必要だが、いったい誰が、どうするのだろうか。