მარტოხელა სასტვენი

ეს არის კენ-ო ჩქაროსნული გზა。-ეს შენი იმედია? ან? დადიხარ?

რატომ მღერის ხალხი。მე თვითონ ზოგჯერ შემთხვევით ვმღერი, როცა არავინ არის გარშემო (მაგალითად, მანქანის მართვისას).。რატომღაც, როცა ხალხის ბრბოში ვარ、ადგილის მიუხედავად、ხანდახან გულში ისე ვმღერი, რომ ხმამაღლა არ ვამბობ。ხანდახან, როგორც ჩანს, არსებობს მიზეზი, ზოგჯერ კი არა.、საბოლოო ჯამში, ეს მხოლოდ იმ დროს თქვენს განწყობაზეა დამოკიდებული.。და、რომ იმ მომენტში ჩემი განწყობის შესაბამისი სიმღერა არ ვიცი.、ხანდახან ვწუხვარ。

ვგრძნობ, რომ ახალგაზრდები ბევრ მუსიკას უსმენენ.。გარკვეული გაგებით, მუსიკა მხარს უჭერს მათ ყოველდღიურ ცხოვრებას.、ალბათ იმიტომ, რომ მე ვამხნევებ。მუსიკაც მათი ხმაა。როდესაც წარმომადგენელთა პალატის არჩევნები ახლოვდება,、ვცდილობდი ცოტათი გამეფართოებინა ფანტაზია სიმღერებსა და სიტყვებზე.。

მანძილი სიტყვებსა და სიმღერებს შორის、საკმაოდ ახლოსაა ლიტერატურის ისტორიით。პირველ რიგში, თუ სიტყვებს რიტმს და მასშტაბს დაუმატებთ, ის სიმღერად იქცევა.。in、თუ კარგად დააკვირდებით ლექსებს、უძველესი დროიდან დღემდე, ის ხშირად არის პოლიტიკური გზავნილი.。მაგალითად, ბითლზის "Imagine"。მესიჯი იმდენად ძლიერია, რომ უცნაური იქნებოდა იმის თქმა, რომ ის პოლიტიკურად არ იგრძნობა.。სიმღერა პოლიტიკასთან ახლოსაა – თუმცა ვფიქრობ, პოლიტიკა ლოგიკური უნდა იყოს.、სიტყვა „პოლიტიკა“ (იაპონიაში) განზრახ სწორედ აქედან მომდინარეობდა.、როგორც ჩანს, ცდილობთ შორს წახვიდეთ როგორც ლოგიკისაგან, ასევე გრძნობისგან.。ჩვეულებრივი? სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ``მხოლოდ ფრაზები'' არის ``გამარჯვებაზე ორიენტირებული''。სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ეს არის "რეკლამა"。პოლიტიკა თავად იქცა ბილბორდად.。-პოლიტიკა არის ხელოვნების ისეთი ფორმა, როგორიცაა მუსიკა და ხელოვნება.、ეს კიდევ უფრო იმიტომ, რომ მას სძულს აკადემიკოსები.。

ერთადერთი „კულტურა“, რაზეც პოლიტიკოსებს უყვართ საუბარი, არის სპორტი.。"ტოკიოს ოლიმპიური თამაშები 2020 (რეალურად 2021)" პერიოდში、ვიღაც პრემიერ-მინისტრი ყველანაირად გამოვიდა და ჟურნალისტები თავის ოფიციალურ რეზიდენციაში მიიწვია.、მან ოქროს მედალოსანს მისალოცად გამოძახების შესრულება გაიმეორა.。ეს ბევრმა იაპონელმა დაინახა、ეს თითქოს სირცხვილის გრძნობის გარეშე გამოამჟღავნო შენი სახსარი საჯაროდ.、21-ე საუკუნეში იაპონიამ უნდა განიცადა გონებრივი დამცირება იმის გამო, რომ ჯერ კიდევ მაიმუნების საზოგადოება იყო.。ყოველ შემთხვევაში მე、მისი ამაყი სახე ახალი ამბების სურათებში、მაიმუნის ნიღბის გარეშე პირდაპირ ვერ ვხედავდი.。ერთი წუთით ვიფიქრე, რომ ახალი პრემიერი მაინც უკეთესი იყო.、ეს იყო მხოლოდ "აბენომასკის" ახალი ნაჭრის ვერსია, რომელიც თითქმის დამავიწყდა.、ბოლოს და ბოლოს „აბესგასალის პიესა, მოქმედება 2“-ის დასაწყისი იყო?、ჩემთვის აზრი ჰქონდა。

რატომ მღერის ხალხი。ამიტომ ხალხი ნახატებს ხატავს、რატომ სწავლობენ ადამიანები?、იგივე კითხვაა。არ აქვს მნიშვნელობა როგორია სამყარო、როგორიც არ უნდა იყოს იაპონური პოლიტიკა、ჩვენც ახალგაზრდები ვართ、მოხუცებიც、ჯერ-ჯერობით ისე ვიცხოვრებ, თითქოს ხვალინდელი დღე იყოს და ზეგ.。ხვალინდელი დღე არ ვიცი、მაგრამ、მე მინდა ვიმღერო ხვალინდელი დღის შესახებ。---დაწერას ვაპირებდი რომ სიმღერა თავისით მოვა...、ხვალინდელი დღისთვის მაინც - მარტოსული სასტვენი გახდა。

展覧会の終わりと美術展のオワリ 

会場風景

銀座・ギャルリー志門でのグループ展「風土に生きるⅧ」展が16日終了しましたコロナ下わざわざおいで下さった方ありがとうございますわざわざお電話お葉書など下さった方、გმადლობთ。

展覧会の期間中六本木の国立新美術館で二紀展独立展や前々回紹介した個展などいくつかの個展グループ展も廻ってみたどれも力いっぱい頑張っているそこに注がれる膨大なエネルギー素材の量資金そして多くのあらゆる種類の犠牲そして得られる小さな自己満足程度の喜びと僥倖のようなほとんど社会性の無い内輪だけの称賛「健気」という以上にふさわしい言葉があるだろうか

「わたしの個人的美術史では美術の歴史はすでに終わっている」とずっと前に書いたあらためてそのことを確認した誰もが絵を描かなくなるという意味ではないそれどころか10年後には絵を描くことはもっと手軽になり誰もが暇つぶしに描くようにも思う終わっているのは「もう付け加えることがない」つまり美術史的には巻末まで来たということと(少なくとも現代の日本的な)美術展という形式のこと

少なくとも現代日本の美術展には個人的な犠牲(負担ではなくあえて「犠牲」というほどそれ)が大きすぎる日本独自の団体展という制度はその犠牲の量を人数で割って小さくするための方法論であり作家どうしが互いの傷を舐めあって生きる美術長屋もである作家がのびのびと作りたいものを作り自由に発表するという理想からは遠すぎる作家になるということは社会から逸脱するという覚悟社会的自殺の覚悟が要る、არ არის გადაჭარბებული ამის თქმა。家族まで巻き添えにしてたまさか運よく流行作家になれた人だけを見てその犠牲的精神を格好いいと思うのは時代錯誤でありそれを強いる似たような社会的抑圧(たとえば女性の社会的地位)の風土と通底する

いまはインターネットがあるインターネットがそれらの問題を一挙に解決するなどという妄想はさすがに妄想家を自認するわたしも持たないが最低でもその一部を軽減してくれる程度の力はすでに持っている創作の厳しさ(努力)と身体的社会的犠牲とを混同してはならない創作の厳しさは自分自身が解放される場所からでなけれ乗り越えられないと思うからである

みんな絵を描こうよ!

木立ベゴニア‐下描き

いつ以来かもう忘れるほど実に久しぶりに東京へ出かけた銀座での知人の個展と秋の美術展を六本木の国立新美術館へここまで不義理の連続義理と人情を重んじる渡世人ならすでに100回は腹を切らなくちゃならなかったずたずたどころか小間切れだ

銀座4丁目交差点に出るとわあ人が一杯いると最初は感じたが落ち着いてみるとやはり相当に少ない美術館のロビーは普段は平日でも人で一杯なのに今はガラガラガラス壁に沿って置かれていた椅子も大分間引かれて換気のいい戸外のテラスに配置されている館内も異様なほど静か

今日は行動美術展と新制作協会展出品されている絵はいつもの感じと同じような気がするが例年以上に亡くなった会員の数が多かった享年を見ると高齢者だけでなく、40代とか若い人も結構いるじわじわとコロナのストレスが影響しているのかも知れないいずれ新型コロナと人間のあいだもお互いに慣れてきて毎年一定の犠牲を祭壇に供えるように落ち着いていくのだろうがそれでも新型コロナ以前の状態に戻ることはもう絶対にない苦しくはあっても少し長い目で見れば人類の進化の一コマに過ぎないのだろう

数十億年後の太陽系では太陽が死を迎えるらしいつまり太陽系が消滅するそんな遠い未来に人類どころか生命などというものが存在しているかどうかさえわからないがとにかくその時点では地球も当然消滅しているという人類がどんなに高度な文化を築こうとそこではすべてが太陽と一つになって灰となる(元素に還る)では究極的にはすべては無駄なのかと言えばそんなことはない生きていることと死んでいることに大差ないと(哲学的に?)考えればそれだけ今を自由に生きる方がオトクということになる。ამიტომაც、みんなくよくよせずに絵を描こうよ