კატეგორია: სოციალური

何でも描けばいいのかも

おつまみを描いてみた

「絵になるモノ」を探すと、つい古典的な発想になってしまう。自分だけモダンな構図、構成の絵になったと自己満足できても、一歩引いてみると、その感覚がどうしようもなく化石化している夢を何度も見る。

お酒を飲んだついでに、おつまみを描いてみた。現代のもの、たとえばステンレスとか半透明のプラスチックとか、「絵にならなそう」なものも、描いてみればそれなりの面白さも無くはないし、技術的な練習になら十分意味もある。あるものを絵画と呼び、あるものをスケッチと呼び、あるものをイラストとどこかで区別して、それぞれに別の考え方をする癖が、すっかり自分についてしまっている。

「どうやったら絵になるか」に頭を悩まし、教室でも同様に、そんなこと気にしない人々まで全員を悩ましてきた。「自分らしい絵を描きましょう」とか言って、そのための背景とか、構図とかの考え方など教えたりしてきたが、本当はそのことでかえって伝統的な考え方にはめ込んでいたのかもしれない。

眼に入ったもの、絵になってもならなくても、手当たり次第に勝手に描く。必要があれば今はなんでも調べられる。なんでもどんどん描けばいい。悩む必要も、悩ませる必要もなかったのかも。今頃になって、笑うしかないけど。

მარტოხელა სასტვენი

ეს არის კენ-ო ჩქაროსნული გზა。-ეს შენი იმედია? ან? დადიხარ?

რატომ მღერის ხალხი。მე თვითონ ზოგჯერ შემთხვევით ვმღერი, როცა არავინ არის გარშემო (მაგალითად, მანქანის მართვისას).。რატომღაც, როცა ხალხის ბრბოში ვარ、ადგილის მიუხედავად、ხანდახან გულში ისე ვმღერი, რომ ხმამაღლა არ ვამბობ。ხანდახან, როგორც ჩანს, არსებობს მიზეზი, ზოგჯერ კი არა.、საბოლოო ჯამში, ეს მხოლოდ იმ დროს თქვენს განწყობაზეა დამოკიდებული.。და、რომ იმ მომენტში ჩემი განწყობის შესაბამისი სიმღერა არ ვიცი.、ხანდახან ვწუხვარ。

ვგრძნობ, რომ ახალგაზრდები ბევრ მუსიკას უსმენენ.。გარკვეული გაგებით, მუსიკა მხარს უჭერს მათ ყოველდღიურ ცხოვრებას.、ალბათ იმიტომ, რომ მე ვამხნევებ。მუსიკაც მათი ხმაა。როდესაც წარმომადგენელთა პალატის არჩევნები ახლოვდება,、ვცდილობდი ცოტათი გამეფართოებინა ფანტაზია სიმღერებსა და სიტყვებზე.。

მანძილი სიტყვებსა და სიმღერებს შორის、საკმაოდ ახლოსაა ლიტერატურის ისტორიით。პირველ რიგში, თუ სიტყვებს რიტმს და მასშტაბს დაუმატებთ, ის სიმღერად იქცევა.。in、თუ კარგად დააკვირდებით ლექსებს、უძველესი დროიდან დღემდე, ის ხშირად არის პოლიტიკური გზავნილი.。მაგალითად, ბითლზის "Imagine"。მესიჯი იმდენად ძლიერია, რომ უცნაური იქნებოდა იმის თქმა, რომ ის პოლიტიკურად არ იგრძნობა.。სიმღერა პოლიტიკასთან ახლოსაა – თუმცა ვფიქრობ, პოლიტიკა ლოგიკური უნდა იყოს.、სიტყვა „პოლიტიკა“ (იაპონიაში) განზრახ სწორედ აქედან მომდინარეობდა.、როგორც ჩანს, ცდილობთ შორს წახვიდეთ როგორც ლოგიკისაგან, ასევე გრძნობისგან.。ჩვეულებრივი? სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ``მხოლოდ ფრაზები'' არის ``გამარჯვებაზე ორიენტირებული''。სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ეს არის "რეკლამა"。პოლიტიკა თავად იქცა ბილბორდად.。-პოლიტიკა არის ხელოვნების ისეთი ფორმა, როგორიცაა მუსიკა და ხელოვნება.、ეს კიდევ უფრო იმიტომ, რომ მას სძულს აკადემიკოსები.。

ერთადერთი „კულტურა“, რაზეც პოლიტიკოსებს უყვართ საუბარი, არის სპორტი.。"ტოკიოს ოლიმპიური თამაშები 2020 (რეალურად 2021)" პერიოდში、ვიღაც პრემიერ-მინისტრი ყველანაირად გამოვიდა და ჟურნალისტები თავის ოფიციალურ რეზიდენციაში მიიწვია.、მან ოქროს მედალოსანს მისალოცად გამოძახების შესრულება გაიმეორა.。ეს ბევრმა იაპონელმა დაინახა、ეს თითქოს სირცხვილის გრძნობის გარეშე გამოამჟღავნო შენი სახსარი საჯაროდ.、21-ე საუკუნეში იაპონიამ უნდა განიცადა გონებრივი დამცირება იმის გამო, რომ ჯერ კიდევ მაიმუნების საზოგადოება იყო.。ყოველ შემთხვევაში მე、მისი ამაყი სახე ახალი ამბების სურათებში、მაიმუნის ნიღბის გარეშე პირდაპირ ვერ ვხედავდი.。ერთი წუთით ვიფიქრე, რომ ახალი პრემიერი მაინც უკეთესი იყო.、ეს იყო მხოლოდ "აბენომასკის" ახალი ნაჭრის ვერსია, რომელიც თითქმის დამავიწყდა.、ბოლოს და ბოლოს „აბესგასალის პიესა, მოქმედება 2“-ის დასაწყისი იყო?、ჩემთვის აზრი ჰქონდა。

რატომ მღერის ხალხი。ამიტომ ხალხი ნახატებს ხატავს、რატომ სწავლობენ ადამიანები?、იგივე კითხვაა。არ აქვს მნიშვნელობა როგორია სამყარო、როგორიც არ უნდა იყოს იაპონური პოლიტიკა、ჩვენც ახალგაზრდები ვართ、მოხუცებიც、ჯერ-ჯერობით ისე ვიცხოვრებ, თითქოს ხვალინდელი დღე იყოს და ზეგ.。ხვალინდელი დღე არ ვიცი、მაგრამ、მე მინდა ვიმღერო ხვალინდელი დღის შესახებ。---დაწერას ვაპირებდი რომ სიმღერა თავისით მოვა...、ხვალინდელი დღისთვის მაინც - მარტოსული სასტვენი გახდა。

展覧会の終わりと美術展のオワリ　

会場風景

銀座・ギャルリー志門でのグループ展「風土に生きるⅧ」展が16日終了しました。コロナ下、わざわざおいで下さった方ありがとうございます。わざわざお電話、お葉書など下さった方、გმადლობთ。

展覧会の期間中、六本木の国立新美術館で二紀展、独立展や前々回紹介した個展など、いくつかの個展、グループ展も廻ってみた。どれも力いっぱい頑張っている。そこに注がれる膨大なエネルギー、素材の量、資金。そして多くのあらゆる種類の犠牲。そして得られる小さな自己満足程度の喜びと、僥倖のような、ほとんど社会性の無い内輪だけの称賛。「健気」という以上にふさわしい言葉があるだろうか。

「わたしの個人的美術史では、美術の歴史はすでに終わっている」とずっと前に書いた。あらためてそのことを確認した。誰もが絵を描かなくなるという意味ではない。それどころか10年後には絵を描くことはもっと手軽になり、誰もが暇つぶしに描くようにも思う。終わっている、のは「もう付け加えることがない」つまり、美術史的には巻末まで来たということと、（少なくとも現代の日本的な）美術展という形式のこと。

少なくとも現代日本の美術展には個人的な犠牲（負担ではなく、あえて「犠牲」というほどそれ）が大きすぎる。日本独自の団体展という制度は、その犠牲の量を人数で割って小さくするための方法論であり、作家どうしが互いの傷を舐めあって生きる美術長屋もである。作家がのびのびと作りたいものを作り、自由に発表するという理想からは遠すぎる。作家になるということは社会から逸脱するという覚悟、社会的自殺の覚悟が要る、არ არის გადაჭარბებული ამის თქმა。家族まで巻き添えにして、たまさか運よく流行作家になれた人だけを見て、その犠牲的精神を格好いいと思うのは時代錯誤であり、それを強いる似たような社会的抑圧（たとえば女性の社会的地位）の風土と通底する。

いまはインターネットがある。インターネットがそれらの問題を一挙に解決するなどという妄想は、さすがに妄想家を自認するわたしも持たないが、最低でもその一部を軽減してくれる程度の力はすでに持っている。創作の厳しさ（努力）と身体的、社会的犠牲とを混同してはならない。創作の厳しさは、自分自身が解放される場所からでなけれ乗り越えられないと思うからである。