კატეგორია: გალერეა

ეს საბოლოოდ ჩნდება კითხვამდე: "რა არის ფერწერა?"。``რაღაც ნახატის მსგავსი'' = ``არა ნახატი''、ეს იმიტომ ხდება, რომ კითხვა, თუ რა არის ნახატი, არის კითხვის მეორე მხარე.。

მთავარი თემა სურათია.、უფრო ადვილი იქნებოდა ქანდაკების მაგალითის მოყვანა.、მე ამას გავაკეთებ。სკულპტურა = სამგანზომილებიანი = ქანდაკება、არა? მანქანები სამგანზომილებიანია、ქანდაკებას არავინ უწოდებს。მაღაზიის ვიტრინაში ჩანთებიც დახვეწილი და ლამაზია.、ბოლოს და ბოლოს, ამას ქანდაკებას არ დავარქმევ.。მაგრამ、თუ მოქანდაკე ამ ფორმას ბრინჯაოსგან აკეთებდა, მას სკულპტურას ეძახდნენ.。იგივენაირად、თუ ჩანთას მოქანდაკე აკეთებს, ესეც ქანდაკებაა.。საქმე მასალაში არ არის, მეტალი ან ტყავი.。Კარგი მაშინ、არის თუ არა რაიმე მოქანდაკის მიერ შექმნილი სკულპტურა? პასუხი არის დიახ、არის。

ერთ-ერთი საუკეთესო თანამედროვე მხატვარი、გერჰარდ რიხტერმა (გერმანია) თქვა: `(ჩემთვის) ყველაფერი, რასაც თვალი ხედავს, ნახატია.。ამ შემთხვევაში, ნუ უწოდებთ მას ``რაღაც ნახატს წააგავს“.、არ არის კარგი იმის თქმა, რომ ეს ყველაფერი სურათია?、მე ასე ვფიქრობ, არა?。საქმე ისაა、აზრი არ აქვს ნახატისა და ნახატის მსგავსის გარჩევას.、სწორედ ამას ვამბობ、იმიტომ რომ რიხტერია。მისნაირი、ძალიან ცოტაა ადამიანი, ვინც ეძებს განსხვავებას ნახატებსა და არა ნახატებს შორის.。ჩემნაირი ჩვეულებრივი ხალხი、ჩვეულებრივმა ადამიანებმა მეტი უნდა იფიქრონ。

ქვიშაში დახატულ ნახატს ნახატადაც ვცნობ.。მიიღება ასევე ჰაერში დახატული კალმის შუქით დახატული სურათები.。თუ მოქანდაკე აკეთებს、ანპანიც ქანდაკებაა.、ეს ნახატია, რადგან მხატვარი ხატავს მას.。სკოლის მასწავლებელმაც რომ დახატოს, ნახატი არ გახდება.。ეს მასწავლებელი გახდა "მხატვარი"、ის პირველად ხდება "ფერწერა".。"მხატვარი" ამ შემთხვევაში არ ეხება ოკუპაციის სვეტს.、ამ ადამიანის პირადი、მე როგორც გონება "მხატვარი" ვარ.。თუ არ გახდები მხატვარი、არ შეუძლია ხელოვნების ნიმუშების შექმნა、და ასე ვგრძნობ თავს。

თანამედროვეობაში、簡単な文をいくつか綴るだけで、ソフトが “original” の絵を描いてくれます。売ろうと思えば、それを売ることもできます。それを売るためのプラットフォームにも事欠きません。欲しい人、それを見るだけの人とも、少なくとも外形上は、これまでの油絵や水彩画と同じように、უთანხმოება、もっと簡単に「楽しみ」を共有することができます。

「観る楽しみ」という点で言えば、浮世絵版画を買い、ふすまや屏風に貼り付けて楽しんだ江戸の人々、美術館前に長い列を作って、一目名画を見ようとチケットを握りしめる人々も、ベッドに寝そべりながら多くの人とチャットでAIで描いた絵を共有する人々も、それぞれ自分に合った（選択肢があろうとなかろうと）やり方で「楽しむ」、ということに変わりはないのかも知れません。

AIで描く絵は「統計」を基に生み出されるものであることが、理論上はっきりしています。筆で描く絵は「感覚」を基にしています。基にするものが、მზერა、水と油のように異なったものに見えますが、感覚は経験とも結びつき、経験は（ゆる～く）統計とも関わっていそうでもあります。統計上の一つ一つの画像データの中にも、個人的感覚や経験が反映されているでしょうから、わたしが感じている以上に、実際は近いものなのかも知れません。AIが極めて短期間に、簡単に社会に受け入れられ始めているのも、そういうことなのでしょうか。

მაგრამ、ყოველ შემთხვევაში მე、「描く楽しみ」を AI と共有できません。理由をよくよく考えてみると、AIには「（生みの）苦しみがない」からかも、と思い当たりました。「楽しみ」を共有する話をしているのに、「苦しみ」の共有を持ち出すのは矛盾かも知れませんが、それは「描く楽しみ」の不可分のパートとして、確かにそこにあるのです。見るだけの人にも、作者の苦しみを想像できるような、何らかの経験を持っている。Ამიტომაც、より深い共感が生まれていた、მე ასე ვგრძნობ თავს。