*ఇది కల్పిత కథ。అసలు ఏ వ్యక్తితోనూ సంబంధం లేదు。మీరు ఒకరిలా కనిపిస్తే కోపం తెచ్చుకోకండి。
నాకు పెయింటింగ్ అంటే ఇష్టం。చిన్నప్పుడు నాకు బాగా నచ్చిందని చెప్పుకొచ్చారు.、నేను ప్రశంసించబడ్డాను కాబట్టి నేను చాలా కష్టపడి గీయడం నాకు గుర్తుంది.。మా స్కూల్ టీచర్ దాన్ని స్కూల్ బయట ఎగ్జిబిషన్లో పెట్టి చాలా సర్టిఫికెట్లు అందుకున్నాను.、విద్యా సంవత్సరం గడిచేకొద్దీ、కొన్ని కారణాల వల్ల, కేవలం డ్రాయింగ్ ద్వారా, నా చుట్టూ ఉన్నవారి నుండి తెల్లటి కళ్ళు అనిపించడం ప్రారంభించాను.。నా పుస్తకాలు మరియు నోట్బుక్లను తెరవడం ద్వారా నేను నా తల్లిదండ్రులు సంతోషంగా ఉండగలను.、నాకు తెలియకముందే, నేను గీయడం మానేశాను.。... మరియు నేను పెయింటింగ్ గురించి మర్చిపోయాను.。
పదేళ్ల తర్వాత、నేను అకస్మాత్తుగా అనుకున్నాను。బంధువులు కూడా ``నువ్వు స్వార్థపరుడివి'' లాంటి మాటలు చెప్పారు.、నాకు అలా అనిపించి భుజాలు తడుముకున్నాను.、నిజానికి, స్వార్థానికి దూరంగా、బహుశా నేను ఏమి చేయాలనుకున్నానో దానిని పట్టుకుని నా జీవితాన్ని గడిపాను.。నేను ఎల్లప్పుడూ ఇతర వ్యక్తుల కంటే ఆలస్యంగా విషయాలను గమనిస్తాను.。
గెజుట్సుకు వెళ్లే మార్గం నిటారుగా మరియు పొడవుగా ఉంది (స్పష్టంగా)。ఆ సుదీర్ఘ ప్రయాణాన్ని చూస్తే, మీకు, మాకు మధ్య చాలా తేడా ఉండకపోవచ్చు.、గురువుగారు నా ప్రక్కన ఉన్న సీటుపై బ్రష్ రాసినప్పుడు,、అకస్మాత్తుగా నాకు ఏదో స్పష్టంగా కనిపించింది。ఉపాధ్యాయుల డ్రాయింగ్ల ద్వారా నేను ఇప్పటికే బ్రెయిన్వాష్ అయ్యానని అనుకుంటున్నాను.。అది అనుభవజ్ఞులకు తెలుసా?、"పెద్దమనుషులు、ఇది కొంచెం మంచిది కాదా? ” ధిక్కార ధోరణిలో.。మీరు నిజంగా సంతృప్తి చెందారా?、"జోక్యం అవసరం లేదు" అని అడ్డం పెడుతున్నారా?、కొత్తవారికి కనిపించని లోతు。
నేను ఇలా నటించలేను。ఎందుకైనా మంచిదని, గురువుగారి ముఖం చూడగానే క్షమాపణలు చెబుతున్నాను.。"క్షమించండి。నేను కోరుకున్న విధంగా గీయలేను."。మీరు కోరుకున్న విధంగా చిత్రించగలిగితే, మీరు తరగతికి వెళ్లవలసిన అవసరం లేదు.、నా నోరు నా తలలో ఉన్నదానికి ఖచ్చితమైన వ్యతిరేకతను చెబుతుంది。నేను నా స్వంత మాటలను నియంత్రించలేను。నా నోటికి బదులు నా చేతులు వాటంతట అవే చిత్రాలు గీయగలిగితే సంతోషిస్తాను.、నా చేతులు బ్రష్లను (మరియు కత్తులు, వాక్యూమ్ క్లీనర్లు మరియు వాషింగ్ మెషీన్లు) తాకినట్లు అనిపిస్తుంది.、అతను జన్యుపరంగా బలహీనంగా ఉన్నట్లు తెలుస్తోంది.。అది నా తప్పు కాదు。