నేను 30 సంవత్సరాలలో మొదటిసారిగా సునీచి మియామోటో రాసిన “ది ఫర్గాటెన్ జపనీస్”ని మళ్లీ చదివాను.。సునీచి మియామోటో ఒక జానపద రచయిత.、మరో వ్యక్తి కునియో యనగీత、కొంతమంది దీనిని ``మియామోటో ఫోక్లోర్'' అని పిలుస్తారు、అతను ఒక ప్రత్యేకమైన జానపద అధ్యయనాన్ని అభివృద్ధి చేసిన వ్యక్తి, అందులో అతను "ప్రయాణిస్తున్నప్పుడు" తనంతట తానుగా పరిశోధనా సామగ్రిని తవ్వాడు.。
చదివేటప్పుడు、విషయాల వాతావరణం మారినప్పటికీ, జపాన్ జీవన విధానం ఇప్పటికీ అండర్ కరెంట్‌లో అనుసంధానించబడి ఉందని నేను భావిస్తున్నాను.。ఈ రోజుల్లో చాలా స్వరాలు ఉన్నాయి.、“దేశభక్తి” లేదా “జపనీస్‌ని” మాటల్లో వ్యక్తీకరించలేము.、సంక్లిష్టమైనది、ఒక రకంగా చెప్పాలంటే ఆధునికంగా చెప్పుకోదగిన అనుభూతిని కలిగి ఉంటుంది.。ఇది ఒక కళాఖండం、నేను అనుకుంటున్నాను。జానపద సాహిత్యంపై ఆసక్తి లేని వారు కూడా ఈ పుస్తకం చదవాలని నా అభిప్రాయం.。
అతను అనారోగ్యంతో ఉన్నాడు、మీ జీవితమంతా ప్రయాణం చేస్తూ ఉండండి、ప్రజల మధ్య కూర్చుని వారి కథలు వినండి、నేను దానిని రికార్డ్ చేస్తూనే ఉన్నాను。ఒక మోటైన ఫామ్‌హౌస్‌లో ఉండండి、కొన్నిసార్లు అతను బిచ్చగాళ్ల కథలను వినడానికి వంతెన కిందకు వెళ్లడానికి బయలుదేరుతాడు (రికార్డే ఒక కళాఖండం).。అతను "నేను సంచరించాను" అని కూల్‌గా చెప్పే ఆధునిక నగర ప్రజల నుండి ప్రాథమికంగా భిన్నమైన మురికి పాండిత్య స్ఫూర్తిని కలిగి ఉన్నాడు.、అతను దానిని తన తండ్రి మరియు తాత నుండి వారసత్వంగా పొందాడు、ప్రజల జీవితాలు మరియు హృదయాల పట్ల అతని సానుభూతి బహుశా అతని ప్రయాణంలో అతనికి మద్దతునిచ్చింది.。
ఇప్పుడు వసంతకాలం、కరోనా నిస్సార నాయకులను కదిలిస్తుంది、మరో రెండు విధ్వంసాలకు వెళ్లే ఊపు。GO TO వంటి పనికిమాలిన ప్రచారాల ప్రయోజనాన్ని పొందేంత మూర్ఖత్వం లేని వ్యక్తులు、బదులుగా, ఇది స్వీయ-నిగ్రహానికి సంబంధించిన విషయం.、పుస్తకాల ద్వారా ప్రయాణం చేయడం మంచిది కాదా?。