絵画教室の人々−２

*ఇది కల్పిత కథ。అసలు ఏ వ్యక్తితోనూ సంబంధం లేదు。

ఒక రోజు、టీచర్ పెయింటింగ్ సబ్జెక్ట్‌గా గులాబీని తీసుకొచ్చాడు.。నాకు పువ్వులు చూడటం ఇష్టం、నాకు గీయడం రాదు。వీటన్నింటికీ మించి అందులో ముళ్ళు ఉండడం నాకు నచ్చదు.。ఇది నొప్పిగా ఉంది మరియు నేను నా చేయి లేదా బ్రష్‌ను కదపలేను.。

గులాబీని గీయాల్సిన అవసరం లేదని గురువు చెప్పారు.、నాకు వేరే ఆలోచనలు లేవు, కాబట్టి గులాబీలు గీయడం తప్ప నాకు వేరే మార్గం లేదు.。అయితే、అయితే、ఉంది。నేను ఈ రోజు కోసం ఏదైనా బాగా గీయగలనని అనుకుంటున్నాను. హేహే、చాలా కాలంగా చేస్తున్నట్టు కాదు ఎట్టకేలకు సత్తా చాటుతున్నాను...! అసంకల్పితంగా హమ్ చేయాలనే కోరికను ఆపుకుంటూ,、నేను దానిని గీయడంలో మునిగిపోయాను。హుహ్、ఇది అలసట యొక్క సరైన మొత్తం.。

తదుపరి సమయం వరకు పువ్వులు వికసించవు.、పువ్వులు గీయడంలో ఉపాయం ఏమిటంటే, మీకు వీలైనంత ఎక్కువ ఒకేసారి గీయడం.。మీ చేతులను పైకి చుట్టండి、నేను ముందుకు వంగకుండా ఉండలేనప్పుడు, "అవునా? అది నా కాన్వాస్" అనుకున్నాను.。శబ్దం యొక్క ధ్వని సున్నితంగా మారింది.。కుర్చీ వెనుక, నా కొత్త కాన్వాస్ స్వచ్ఛమైన తెల్లని అందాన్ని ప్రసరిస్తుంది...。