సిటీ ఫలహారశాలలో సొగసైన సమయం。కేవలం ఎంత మంది、మనం ఇంకా ఎంత సమయం ఇలా గడపగలమని నేను ఆశ్చర్యపోతున్నాను?。ఈ వ్యక్తులు దేని గురించి మాట్లాడుతున్నారు。
ఒక కప్పు కాఫీ వెనుక కూడా、దానిని నాటండి、వాటిని పెంచే వ్యక్తుల నుండి、టేబుల్పైకి తెచ్చేంత వరకు నాటకీయత ఉంది.。శరదృతువు సంకేతాలు క్రమంగా సమీపిస్తున్నాయి。
చివరి నిమిషంలో అప్లోడ్ చేశాను。నేను గత శనివారం సాయంత్రం అప్లోడ్ చేయాలనుకున్నాను.、వారం రోజుల పాటు పొడిగిస్తూ ముగిసింది.、సాయంత్రం 6 గంటలకు నా షెడ్యూల్ రాత్రి 9:30కి మారింది.、ఏది ఏమైనా, నేను దానిని బయటకు పంపగలిగినందుకు సంతోషిస్తున్నాను.。
నా యూట్యూబ్ కూడా、ఇది దాని పరిమితిని చేరుకోబోతోందని నేను ఊహిస్తున్నాను。అయితే、అది నా ముందు ఉన్నప్పుడు、మూలలను కత్తిరించలేకపోయింది、వచ్చినా రాకపోయినా కష్టపడి పనిచేస్తాను.。కేవలం జడత్వం、బహుశా? కాని、చూసే వారికి、మీరు కష్టపడి పని చేస్తున్నారా లేదా అన్నది ముఖ్యం కాదు.。ఇది మీకు వినోదాన్ని ఇస్తుందా?。అతను మాత్రమే కష్టపడి పనిచేస్తున్నాడు、అది తమాషా。
高い所から見下ろした、未舗装の作業用道路。そこに水が溜まり、青い空が映っている、それだけの風景。「作業用道路」というのが、この絵のミソだと思う。
路上の水たまりに空や雲が映っている風景は、多くはないがそういう発想がないわけではない。大きめの池や湖に空が映っているのはありきたりだ。ఆ కోణంలో、それが作業用道路だからと言って、大して変わらないといえば、変わらない。
それがなぜ、わたしの心を捉えるのかと言えば、「すぐそこにあるのに、もう手が届かなくなる風景だから」なのかもしれない。水たまりに空が映るのは明日でも明後日でも、いつでも起こりうる。湖や池は少し遠いけれど、そこに行きさえすれば、かならず在る。
అయితే,、こうした作業（作業の種類までは描いていないが）は、明日には無くなっているかもしれない。そんな仕事は（仕事自体は無くなるはずはないが、そういう仕事を目にする機会はどんどん遠ざかる）もう、「都会人」たるわたしたちの手に届かないところに行きつつある、それを忘れちゃいけない。そんな切なさがわたしにはある。
トラックが水溜まりを通過するたびに、映りこんだ青空は割れ、湧きあがる泥水の中に呑み込まれていく。やがてふたたび、青い空が戻り、数日後にはそこは乾いて、軽い土埃を巻き揚げる。そういうストーリーを一枚の絵に込める。అందుకే、このスケッチを描く。