木の肌を見ていた。コケのようなものが木肌についている。それがなんだか斑点のようだ。向こうの木には陽が当たり、少しだけすべっとした手ざわり感。樹種が異なるから、樹形も全然違う。
足元に影が伸びてくる。よく見ると枯葉の一枚一枚もとてもきれいだ。そこにも一つの完結した世界があるのをはっきりと感じる。きれいなものをきれいなままに描きたい、と思えばきれいさだけを抜き取る以外にない。కానీ、ఎలా?
అది నిజమే、きれいな風景があるのではない、ఇది。それだけを見ていても本当は何も解らない。「見るべきものは自分、自分の中にその風景がある」のだった。自分で言っといて忘れるなんて…その程度の自分だなあ。
ప్రకృతి దృశ్యం - అందమైన సహజ వాతావరణం、మానవులు మరియు ప్రకృతితో పెనవేసుకున్న వాతావరణం、చారిత్రక పరిసరాలను చిత్రించే అంశాలు మొదలైనవి.。చాలా మంది ఇలాగే ఆలోచిస్తారు、నేను కూడా చాలా కాలంగా అలానే ఆలోచిస్తున్నాను.。
పెయింటింగ్ అనేది ఎలా ఉన్నా అది స్వీయ చిత్రమే.、చెప్పే విధానం ఉంది。దీన్ని మరింత వ్యక్తిగతంగా చెప్పాలంటే,、మీరు ఎటు చూసినా, మీరు చూసేది మీరే ప్రొజెక్షన్.。ఒంటరి వ్యక్తికి ఏదైనా ఒంటరిగా కనిపిస్తుంది、నేను చూస్తున్నదంతా ఒంటరితనం。
అందమైన దృశ్యాలు కాకుండా、అందాన్ని అనుభవించే హృదయం ఉంది、అని ఉంటుంది。పెయింటింగ్స్ ఎలా తయారు చేయబడతాయని నేను ఖచ్చితంగా అనుకుంటున్నాను.。
ここ３週間ばかり、頻繁に銀座へ行く。సోలో ఎగ్జిబిషన్、సమూహ ప్రదర్శన。往復の移動時間がバカにならないので、一度に3つか4つ位は廻らないと、仕事でもないのに毎日銀座通いになってしまう。
銀座での展覧会は、多少義理絡みでないこともないが、無駄ではない。それなりに作品を見たいと思わせてくれる作家にしか、義理を感じないという鈍感さも持ち合わせているせいか、何がしかこちらに刺激というお土産を持たせてくれる。東京といえど、なかなかそうしたレベルは保てないが、銀座ではそれが「普通」。その意味では銀座は効率がいいと言える。
銀座といえば「虚飾」のイメージが、ずっと以前は私にもあった。కానీ、新宿などにくらべれば、銀座はずっと「素顔」で「素直」な街だと、最近は思う。少なくとも個展をやっている画家たちの殆どは、想像されるより皆ずっとずっと「素顔」で「素直」だ。బదులుగా、そうでなければ長くは続かない。
కాని、画家とかいう連中はみな、少しネジが緩むか、ずれていて、しかもそれを自覚できない人が殆どなので、そういったことが解るまでは、どこか別次元の世界のように感じる人もいるかも知れない。確かに街全体が少しばかりネジがずれた街かも知れない、కాని、そのズレこそ新しい世界への隙間なのに違いない。