వర్గం: ギャラリー

స్ప్రింగ్ ఎగ్జిబిషన్ నిన్న, 6వ తేదీ (ఆదివారం) సాయంత్రం 5 గంటలకు ముగిసింది.。కరోనావైరస్ మహమ్మారి కింద、నేను సంకోచించాను, కానీ నేను ఈవెంట్‌ను నిర్వహించడం నాకు సంతోషంగా ఉంది.。హాజరైన ప్రతి ఒక్కరూ、ధన్యవాదాలు。నేను రాలేకపోయినప్పటికీ,、నాకు సపోర్ట్ చేసిన ప్రతి ఒక్కరూ、ధన్యవాదాలు。అందరూ ఘాటైన అభిప్రాయాలు చెప్పారు、ధన్యవాదాలు。వారి ప్రోత్సాహంతో、తదుపరి ప్రదర్శన కోసం నేను దానిని బలంగా ఉపయోగించాలనుకుంటున్నాను.。

రొప్పోంగిలోని టోక్యోలోని నేషనల్ ఆర్ట్ సెంటర్‌లో స్ప్రింగ్ ఆర్ట్ ఎగ్జిబిషన్‌లు పుష్కలంగా ఉన్నాయి、దేశం నలుమూలల నుంచి రచనలు తెప్పించి తీర్పునిస్తారు.、ఎగ్జిబిట్‌లు ప్రదర్శనలో ఉంచబడినప్పటికీ తెరవబడని ``అసాధారణ పరిస్థితి'' కొనసాగుతోంది.。కరోనా భయం సహజమే కానీ、``సరిగ్గా భయపడండి (ఖచ్చితమైన జ్ఞానంతో)''、జాతీయ మరియు మెట్రోపాలిటన్ ప్రభుత్వాలు అతిగా స్పందించకుండా ఉండటానికి ప్రచారాలను నిర్వహిస్తున్నాయి.、ఇది ప్రిఫెక్చర్ వంటి స్థానిక ప్రభుత్వం అయి ఉండాలి.。ఈవెంట్ హఠాత్తుగా క్యాన్సిల్ కావడం విశేషం、స్థిరమైన తర్కం లేదు、ఇది మీ ముందు ఉన్న పరిస్థితిపై ఆధారపడి ఉంటుంది、దీనర్థం మనం అడ్డదిడ్డంగా స్పందించడం జరిగింది.。ఆ కోణంలో、ప్రశాంతంగా నిర్ణయించుకుని కార్యక్రమాన్ని నిర్వహించాం.、ఇది తార్కికంగా స్పష్టంగా ఉందని నేను భావిస్తున్నాను.。

అనుకున్నట్లుగానే ప్రేక్షకుల సంఖ్య తక్కువగానే ఉంది.。నేను లెక్క వినడం మిస్ అయ్యాను, కానీ、ఇది బహుశా సాధారణ సంవత్సరంలో మూడింట ఒక వంతు.。ప్రేక్షకుల్లో ఎక్కువ మంది వృద్ధులే。అమ్మేవారిలో ఎక్కువ మంది వృద్ధులే、ప్రతి వ్యక్తి తమకు తెలిసిన వారికి DMని పంపడం సహజం.、5కొన్నాళ్ల తర్వాత ఆలోచిస్తున్నా、ఈ ఎగ్జిబిషన్ అనేక విధాలుగా అంచున నిలుస్తుందని నేను అనుకోకుండా ఉండలేను.。

హాజరు తగ్గుదల కరోనా వైరస్ వల్ల తప్పదు.。కరోనా తగ్గిన తర్వాత కోలుకుంటారా అని అడిగితే..、నా సమాధానం లేదు。మీరు వీడియోలో ప్రదర్శనను చూడగలిగితే、ఈసారి వేదిక వద్దకు వచ్చిన వారు కూడా అలాగే చేస్తారని భావిస్తున్నాను.。మీరు దానిని వీడియోలో ప్రసారం చేయగలిగితే、వయస్సు మరియు ఆరోగ్య పరిస్థితి、మీరు ఎక్కడ నివసిస్తున్నారు అనే దానితో సంబంధం లేకుండా మీరు కనిపించే అవకాశం ఉంది (అయితే భారీ సంఖ్యలో వీడియోలలో వాటిని ఎలా కనుగొనడం అనేది మరింత పెద్ద సమస్య)。నేను ఇంతకు ముందు వ్రాసినట్లు、ఇమేజ్ లేదా వీడియోలో ఏదైనా చూడటం అనేది నిజ జీవితంలో చూడటం వేరు.、చూడకుండా చూస్తే..、ఏది ఏమైనప్పటికీ, దానిని పరిశీలించడం మంచిదని నేను ఖచ్చితంగా అనుకుంటున్నాను.。చాలా కాలం క్రితం యువకులు అలా ఆలోచించారు.、మేము అటువంటి మీడియాలో అన్ని రకాల విషయాలను పోస్ట్ చేస్తాము మరియు వాటిని ప్రచారం చేస్తాము.。మా (మరియు అనేక ఇతర) ఇప్పటికే ఉన్న ప్రదర్శనలు చాలా వెనుకబడి ఉన్నాయి.。

చెంచుంకై ఇంత ఆలస్యమెందుకు?。ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే、సమూహంలో యువకులు లేకపోవడమే దీనికి కారణం.。ఎందుకు సభ్యుడు కాకూడదు、లేదా స్కౌట్ చేయలేరా?。యువత ఎందుకు ఆకర్షణీయంగా లేదు?。మనం మనోజ్ఞతను ఎలా సృష్టించగలము?。నేను అలాంటి వాటి గురించి పెద్దగా ఆలోచించలేదు.。వచ్చే ఏడాది కూడా చెన్‌షుంకై ఎగ్జిబిషన్ నిర్వహించాలని ప్లాన్ చేస్తున్నాను.。అయితే, నేను ఇప్పటి నుండి దాదాపు 5 సంవత్సరాలు చూడలేను.。గత కొన్నేళ్లుగా నేను అదే ఆలోచిస్తున్నాను.、నటించలేకపోయాడు。ఈసారి వచ్చే ఏడాది కూడా、నేను మళ్ళీ అదే విషయం ఆలోచించనని ఆశిస్తున్నాను.。- నేను సముద్రానికి వెళ్లాలనుకున్నాను。

晨春会展が始まり、初日、2日目と連続で会場当番をした。観客は閑散だが、わざわざこんな時期に来てくれるだけあって、ほとんどの人が熱心に見てくれる。ありがたいことだ。「何が何でも見たいと思った」という人は、朝から晩までコロナ、コロナでくさくさしていた気分がスカッとしたといって帰っていった。それこそわたしたちの望んでいたこと。

せっかくコロナを忘れに来たのに、消毒、来場者カードの記入など「また、コロナか」と腹を立てた人もいると聞いた。その人の気持ちもよく判る気がする。他のいろんなイベント会場でのコロナ対策を参考に、わたしたちもそれにかなり気を遣った。コロナそのものより、「対策をしていない！」と細かく糾弾する「自粛警察」の巡回の方が怖かったのが本音だが。日本にはこの手の「警察」がやたらと多い。このブログは10年前の東日本大震災の直後に始めたが、当時も「節電警察」という語が巷に聞かれ、そのことについて書いている。今とまったく変わるところがない。

午後4時を過ぎるとほとんど人は来ない。会場をぶらぶらしながら自分の絵をじっと見る。自分の絵の後ろにある、自分自身のの制作風景を見る。そして10年前、30年前の自分と数年後の自分の制作風景を重ねて見る。よく見れば、1枚の絵にはそういうことが描かれている。会場のどの作品もそんな風景を持っている。メンバーはほぼ一日中冗談しか言わないが、誰もがそれぞれの風景を自分自身と重ねて見ている。そういうメンバーでなければ35年も続くわけはない。この会は特別な会なのだ。

ワクチン接種が進めば、来年の今頃はコロナはもう記憶の彼方になるだろう。大震災の時の節電騒ぎをもうほとんど忘れているように。కానీ、本当はわたしたちは深いところで傷ついている。あの時も絵を描いたり、音楽や芝居をやっている場合かと世間には冷たい目で見られ、実際そのような仕打ちをされた。大衆とはそういうものだ。芸術はそういう大衆に、とりあえずお茶をどうぞ、という仕事だ。その一杯で心の変化が起こることもあるだろう。それが芸術だ、とも会場をぶらつきながら考える。

明日から、晨春会展が始まる。６月6日（日）17:00まで。昨年はコロナ禍を考慮して、東日本大震災の時でさえ開催してきた展覧会を初めて中止した。今年も中止するかどうか議論したが、いま、活動を継続すること自体が意義あるとして開催することにした。

ネットだけで公開することもできる。「見るだけ」なら写真の解像度次第では、肉眼より詳しく見ることも可能である。కాని、実物をその会場で見るのは、それらとはかなり違って見える。సంఖ్య、感じると言った方が近い。それは簡単な理由からで、会場には会場の空気があるからである。会場の空気とは、作者と何かを共有する空気ということになろうか。会場に作者がいるから、ということではない。レオナルドの絵を画集で見ても凄さは感じるが、実物を生の眼で見ると、なぜか時空を超えて作者の息吹をほんの少しだが感じるのである。それが「空気」。同時代の作家なら、それがもっと強く感じられるのは当然である。

コロナ禍で多くの美術展、音楽会、芝居などが中止され、美術館、劇場、ホールも休館させられるなど、芸術が「不要不急」の代表のように扱われてしまっている。こういういい方は本来したくないのだが、あえて言えば、芸術こそ一番底辺で現代の社会を支えるものではないのか、అంటే。会社員が通勤して、工場や会社を動かすことが現代社会の骨格であることに異論はない。けれど働く会社員にとっては、本物の歯車にされてしまっては働く意欲そのものが萎えてしまう。自分たちの子どもをただの歯車に育てたくもない。

「作品に出合って稲妻に打たれたように」感じたことのある人はどのくらいいるだろうか。きわめて少数に違いないが、そのことの意義は小さくなく、そのチャンスは多くはない。いわば一期一会。その機会を求めに行こうとすることが「不要不急」などであるはずはない、というのがわたしの「遠吠え」である。カッコつけたが、わたしの絵などわざわざ会場へ見に行くほどの価値もないという人のために、この絵を掲げてみる。